古意六首 四
松生北巖下,由來人徑絕。
布葉捎雲煙,插根擁巖穴。
自言生得地,獨負凌雲潔。
何時畏斤斧,幾度經霜雪。
風驚西北枝,雹隕東南節。
不知歲月久,稍覺枝榦折。
藤蘿上下碎,枝榦縱橫裂。
行當糜爛盡,坐共灰塵滅。
寧關匠石顧,豈爲王孫折。
盛衰自有時,聖賢未嘗屑。
寄言悠悠者,無爲嗟大耋。
Original text from the imperial Quan Tang Shi, kept in the order of the book itself.
松生北巖下,由來人徑絕。
布葉捎雲煙,插根擁巖穴。
自言生得地,獨負凌雲潔。
何時畏斤斧,幾度經霜雪。
風驚西北枝,雹隕東南節。
不知歲月久,稍覺枝榦折。
藤蘿上下碎,枝榦縱橫裂。
行當糜爛盡,坐共灰塵滅。
寧關匠石顧,豈爲王孫折。
盛衰自有時,聖賢未嘗屑。
寄言悠悠者,無爲嗟大耋。
Original text from the imperial Quan Tang Shi, kept in the order of the book itself.