幽澗泉
拂彼白石,彈吾素琴。
幽澗愀兮流泉深,善手明徽高張清。
心寂歷似千古,松颼飀兮萬尋。
中見愁猨弔影而危處兮,呌秋木而長吟。
客有哀時失職而聽者,淚淋浪以霑襟。
乃緝商輟羽,潺湲成音。
吾但寫聲發情於妙指,殊不知此曲之古今。
幽澗泉,鳴深林。
Original text from the imperial Quan Tang Shi, kept in the order of the book itself.
拂彼白石,彈吾素琴。
幽澗愀兮流泉深,善手明徽高張清。
心寂歷似千古,松颼飀兮萬尋。
中見愁猨弔影而危處兮,呌秋木而長吟。
客有哀時失職而聽者,淚淋浪以霑襟。
乃緝商輟羽,潺湲成音。
吾但寫聲發情於妙指,殊不知此曲之古今。
幽澗泉,鳴深林。
Original text from the imperial Quan Tang Shi, kept in the order of the book itself.